Rob Derksen

Bewustwording & Zelfontwikkeling

Bekijk een ´Borderliner´ als een mens, niet als een zieke of een ziekte

| 31 reacties

Iemand die gediagnosticeerd is met Borderline verandert van een mens in een patiënt, een zieke, en krijgt wat ik noem een sticker opgeplakt. De ‘ziekte’ Borderline wordt gezien als ongeneeslijk en vaak behandelt met medicatie.  Ik ben het daar totaal niet mee eens. Voor mij is Borderline de verzamelnaam voor een gedrag dat voortkomt uit een emotioneel beladen jeugd en opvoeding en een gemis van hechting in de jeugd en weldegelijk te ‘genezen’ is.

Er zit een mens achter het label Borderline

Door opgelopen pijnen ontwikkelt een kind een gedrag van aantrekken en afstoten, van het creëren van ruzies en onenigheden, en ook een gedrag dat erg destructief kan zijn naar zichzelf en naar anderen. Een ‘Borderliner’ stelt zich vaak tegendraads op. Volgens de reguliere, wetenschappelijke zorg komt dit omdat die personen ‘ziek’ zijn. Er is volgens hen van alles aan de hand op zowel psychisch als lichamelijk vlak.
Voor mij is een ‘Borderliner’ geen zieke, maar een mens met een klacht dat het label Borderline heeft gekregen en waar de persoon zeker overheen kan komen.
Het wordt tijd dat ouders, opvoeders, docenten en hulpverleners weer in verbinding komen met het kind, de mens onder het sticker. Het kind vertelt namelijk iets met haar of zijn grensoverschrijdend gedrag en laat zien dat het zich verdrietig en boos voelt, en de indruk heeft dat niemand haar of hem hoort, gelooft of serieus neemt.

Door een tekort aan basisbehoeftes kan grenzeloos gedrag ontstaan

Elk kind heeft een aantal basisbehoeftes nodig wil het in balans kunnen opgroeien of zelfs kunnen overleven. Voorbeelden zijn: aandacht, bevestiging, aanmoediging, goedkeuring, bewondering, respect en begrip. Als een of meerdere behoeftes niet bevredigd worden, gaat het kind een gedrag ontwikkelen om alsnog die behoeftes te krijgen. Een kind dat bijvoorbeeld het gevoel heeft niet erkent te worden, kan mogelijk overmatig vragen of zij iets goed doet, of zij er mooi uitziet, of het knap is wat zij doet. Op deze manier probeert zij alsnog de behoefte erkenning te krijgen. Hoe groter het gemis van de basisbehoeftes, hoe meer het kind uit balans raakt en een gedrag ontwikkelt dat niet het gedrag zou zijn als het voldoende onvoorwaardelijke liefde zou hebben gehad. Daarbij kan het over grenzen gaan van zowel zichzelf als van de ander. Als de pijn op het gemis van bijvoorbeeld erkenning enorm groot is, (stel, een kind heeft het gevoel dat het nooit gelijk krijgt, oneerlijk wordt behandelt en wordt afgekapt), kan het kind een extreme manier van ´afzetten tegen´ en ´behoefte aan gelijk krijgen´ ontwikkelen.

Door het gemis van deze basisbehoeftes zal het kind steeds meer emoties opbouwen. Tel daar bij op de pijn van het niet verbonden zijn van een van de ouders met het kind, (dat bij Borderline vaak het geval is) en er zal een eenzaamheid, een angst, een boosheid en verdriet ontstaan. Het kind heeft natuurlijk wel die verbondenheid en liefde nodig, en zal die ook proberen te krijgen, maar door de opgeslagen emoties en pijnlijke herinneringen, lijkt het of een ‘Borderliner’ bang is geworden contact te maken of liefde te ontvangen. Het trekt aan omdat het liefde en dergelijke nodig heeft, maar stoot ook weer af, omdat het door de ervaringen in de vroege jeugd wil vermijden nog een keer diezelfde pijnen te voelen die het al eerder heeft gevoeld.

Onder het label Borderline zit vaak een zeer krachtig individu

Ik ben zelf opgegroeid met een zus die rond haar 15e gediagnosticeerd werd met Borderline. Tot die tijd niets aan de hand met haar. Sterker nog, zij was een sterke persoonlijkheid, creatief, intelligent, speels en had een grote eigen-wijsheid met een krachtige eigen mening. Door de dominantie van mijn vader en de hardheid van mijn moeder, kwam zij meer en meer in verzet. Zeker als zij zelf vond dat ze ergens gelijk in had. Zij ging tegendraads reageren en kwam steeds feller voor haar mening uit. Doordat dit niet gewaardeerd werd, ontstond er een steeds grotere afstand tussen haar en mijn ouders. Het gemis aan de basisbehoeftes nam toe en dus ook de berg emoties in haar. Op school kwam zij steeds meer in conflictsituaties, omdat zij ook daar het gevoel had niet begrepen te worden. Zij had eigenlijk het gevoel nergens meer gehoord,  gezien of begrepen te worden. Daardoor zag je dat zij in haar gedrag over steeds meer grenzen ging. Logisch vind ik zelf, want elk kind wil van nature gerespecteerd, begrepen en gehoord worden.

Zij begon op een moment in haar leven steeds destructiever naar zichzelf te worden. Niet alleen in haar communicatie, maar ook begon zij zichzelf fysiek pijn te doen. Dit hoorde bij haar ‘ziekte’ zei men, maar voor mij kwam dit omdat zij overliep van emoties waardoor haar ‘hart’ zo’n pijn deed, dat zij liever de pijn voelde van bijvoorbeeld een brandende sigaret op haar arm.

Inmiddels heb ik in mijn praktijk veel mensen gezien met de klacht Borderline. Het valt mij op dat het allemaal sterke persoonlijkheden zijn, vaak met een krachtige wil en een eigen visie, maar dat zij bedolven zijn geraakt onder een grote bak emoties en angsten. Ook valt het mij op dat zij allemaal een gemis van hechting hadden ervaren met meestal de moeder en zich vaak niet begrepen, gehoord of gezien hebben gevoeld.
Het lijkt of elke ‘Borderliner’ het gevoel heeft dat zij onredelijk zijn behandelt, verkeerd zijn geïnterpreteerd en dat zij ten onrechte worden gezien als onhandelbaar.
Dit onbegrepen voelen creëert een gedrag dat steeds extremer kan worden.

Veel psychische klachten zijn te helen

De eerste stap in het helingproces is het loskomen van het sticker Borderline. Door dit sticker is iemand verandert van een mens in een ziekte of een patiënt. Een label heeft een enorm impact op de identiteit van iemand. De ‘Borderliner’ mag zich weer gaan realiseren dat zij of hij een persoon is met een klacht die men Borderline noemt, maar geen Borderliner is. Door de ‘zieke’ weer te zien als een persoon, kan er gewerkt worden aan de oorzaak van het ontstaan van de klacht en de gevolgen die het met zich meebrengt. Ook kunnen dan pas de oorspronkelijke identiteit en innerlijke kwaliteiten weer aan de oppervlakte komen.

Heling kan alleen als er weer contact gemaakt wordt met de gebeurtenissen uit het verleden die zoveel pijn hebben opgeleverd. De opgeslagen pijnen, angsten en emoties moeten naar boven komen en geuit worden. Het alsnog uiten van de emoties en verwerken van de gebeurtenissen, geeft de persoon begrip. Door dit begrip zal de behoefte om over grenzen te gaan steeds meer afnemen.
Pas als iemand contact maakt met haar of zijn disbalansen, kan er een bewustwording ontstaan, waardoor veranderingsprocessen in gedrag op gang komen.

Hoe meer iemand de ‘kelders’ leegt van haar of zijn opgeslagen emoties, hoe vrijer iemand zich zal voelen. Door het weer leren gebruiken van haar of zijn verborgen kwaliteiten die in de ‘berging’ staan, zal de oorspronkelijke kracht en identiteit naar boven zal komen.

Wat zouden er veel mensen van hun (psychische)  klachten af kunnen komen, als wij eens ophouden mensen te zien als labels en ziektes en weer beginnen met in te zien dat een mens een ‘Goddelijk’ wezen is die alle kwaliteiten in zich heeft om een zo vitaal, autonoom en gelukkig mogelijk leven te leiden. Een mens is niet haar of zijn klacht, maar heeft  een klacht die meestal voortkomt uit niet verwerkte, emotioneel beladen gebeurtenissen. De mens is in staat om over haar of zijn klacht heen te komen, de klacht zelf (het label) beperkt iemands Zijn.

Wil je meer inzicht in de invloed van het verleden op onze psyche en ons Zijn, dan kan het boek ‘Bekijk ze eens als mensen’ je aardig op weg helpen. Op de website www.robderksen.nl vind je meer informatie.

Rob Derksen

31 reacties

  1. Beste Rob,

    Je pagina over borderline gelezen en het doet me sterk denken aan de ‘schuld van alles’ die ik 35 jaar geleden als moeder toegewezen kreeg t.a.v. het gedrag van mijn, destijds vierjarige, dochter. Zeven jaar geleden is bij haar de diagnose borderline gesteld. Ik moet zeggen dat ik daar niet echt opgelucht over was, maar het gaf me wel een handvat om onder die noemer veel te gaan lezen. Veel ben ik er echter niet mee opgeschoten. Ondanks dat ik de raadgevingen, die jij ook beschrijft, zoveel mogelijk op heb gevolgd. De omgang met haar blijft wandelen in een mijnenveld.
    Ik reageer op jouw pagina omdat zij onlangs te kennen heeft gegeven dat haar deur voor mij dicht is en als ik mijn kleinzoon nog wil zien, ik dat zelf maar moet regelen.
    Voor het eerst in al die jaren ben ik kapot en weet ik niet meer hoe te reageren of te handelen. Wellicht is dit de reden waarom ik schrijf: naast elke borderliner staat wel iemand met gevoel en ook kwetsbaarheid. Daar lees ik weinig van terug in jouw stuk.

    Vriendelijke groet, Gusta

    • Dag Gusta, ik begrijp en herken jouw verdriet. Idd, naast elke borderliner staat een gevoelige en kwetsbare ouder. Een ouder die constant voelsprieten moet uitsteken, een ouder die zo voorzichtig moet zijn en daardoor er zichzelf bij verliest. Het is bijna ‘mijn kind of ik’… Sterkte!

  2. Beste Rob,

    Ik sluit me volledig aan bij het verhaal van Gusta, Ik heb een relatie van 14 jaar achter de rug met een man met mogelijk borderline. Ik kan je zeggen dat ik een warm, liefdevol, eerlijk, heel begripvol mens ben (positief met doorzettingsvermogen wat bij deze mensen je valkuil kan zijn) die uiteindelijk aan de kant is gezet (van de 1 op de andere dag) op het moment dat ik compleet uitgezogen was en zover over mijn eigen grenzen heen gegaan was dat ik mezelf totaal kwijt was. Hij is zelfs zover gegaan dat ik bij maatschappelijk werk terechtgekomen ben omdat hij bleef zeggen dat er met mij iets niet in orde was. Na 2 gesprekken zei die man dat er met mij helemaal niets mis was. Ik begrijp dat niet iedereen met deze diagnose dezelfde trekken laat zien maar wat ik gezien heb is heel zwart-wit gedrag; alles of niets; onrust; je kunt er geen afspraken mee maken; beginnen overal aan en maken niets af; liegen alsof ze er zelf in geloven; manipuleren; op zoek naar spanning zoals hard rijden in een woonwijk en gevaarlijke capriolen uithalen op de skipiste; veel nemen en niets geven; hebben lak aan structuur, gezinsleven etc.; verslavingsgevoelig zoals seks, roken, gokken; alles kopen wat los en vast zit; zijn aardig als ze je nodig hebben maar zetten je ook heel gemakkelijk aan de kant als ze niets meer aan je hebben; spelen mooi weer naar buiten toe maar binnen het gezin voegen ze niets toe (heeft maar weinig naar de kinderen omgekeken); een ander heeft het altijd gedaan; kijken nooit naar zichzelf ; pikken emoties bij jou feilloos op en zullen altijd handelen vanuit hun eigen ego; soms zie je een hele andere persoon dat je denkt “wie ben jij eigenlijk”; een achtbaan van emoties en ga zo maar door. Na de scheiding viel er een hele grote last van mij af. Maar ik was er nog niet mee klaar. Mijn dochter heeft waarschijnlijk dezelfde diagnose. Wij zijn gescheiden toen zij 11 jaar was (totdat moment heb ik niets vreemds bij haar kunnen ontdekken). Er is op dat moment inderdaad iets met haar gebeurd (een soort van op slot gaan met haar gevoel). Ik heb haar met van alles willen helpen om dit te verwerken maar zij accepteerde helemaal niets van mij. Vervolgens is ze naar haar vader vertrokken en heeft mij 5 jaar links laten liggen. Vervolgens wilde ze weer contact met mij (inmiddels 21 jaar geworden) en in 9 maanden tijd heb ik dezelfde zaken als bij mijn ex man weer opnieuw beleefd met haar. Ik heb heel veel voor haar gedaan maar ze heeft me weer aan de kant gegooid en een trap nagegeven. Tevens heeft zij ervoor gezorgd dat er een breuk is ontstaan in mijn eigen familie. Ze richten zo ontzettend veel schade aan en zoeken zelf geen hulp want die hebben ze echt niet nodig. Ik loop nu zelf bij een psycholoog die mij handvaten geeft om dit te verwerken en hoe ik hiermee moet omgaan. Ook deze man heeft weer bevestigd dat er met mij niet zoveel aan de hand is. Hij zegt dat ik enorm getergd ben. Het is allemaal heel erg en eigenlijk ook heel zielig hoe deze mensen zich voelen en natuurlijk is er een oorzaak voor maar er zijn maar weinig mensen die zich kunnen inleven wat het betekent om met deze mensen te moeten leven. De buitenwereld ziet hele andere mensen, leuke mensen dus veel mensen geloven je ook niet als je vertelt hoe het zit. Dat is enorm frustrerend want er is geen begrip dus het enige wat je kunt doen is jezelf beschermen anders ga je eraan kapot. Mijn psycholoog heeft 30 ervaring met deze mensen en hij geeft juist aan dat kans op genezing vaak heel klein is.

    • Hoi Eveline,

      dank je voor je lange reactie. Ik kan mij heel goed voorstellen hoe zwaar het is en dat je het gevoel hebt dat er weinig rekening wordt gehouden met jouw gevoelens en emoties. Dat wat je schrijft komt aardig overeen met wat bij het Borderline gedrag hoort. Toch komen dit soort mensen niet voor niets op je pad en heb je er zelf ook een les uit te leren. Ga jij over grenzen heen, ook al zijn het je eigen grenzen? Herken je de emoties bij jezelf? Welke grenzen bewaak jij voor jezelf niet goed genoeg? Mocht je eens de behoefte hebben te sparren, laat het dan weten. Misschien eens per Skype? ik wens je alle inzichten toe die je nodig hebt en ik hoop dat de relatie met je dochter zich zal herstellen. Zij is niet voor niets bij jou ingesprongen en jullie hebben dus thema’s met elkaar uit te werken.

      Toitoi met alles

      Rob

      • Ook ik begrijp (als persoon met de diagnose borderline) wat Gusta bedoelt…EN ook wat Rob zegt.
        Mijn ervaring is dat ik in ons gezin ben weggezet (vroeger en nu) als de veroorzaker van al het kwaad. Echter….ik zie ook hoe mijn zus en moeder niet naar zichzelf kijken. Het gaat er naar mijn idee om elkaar te leren begrijpen. Ik krijg van mijn moeder bijv. een mail waarin ze zegt … ‘als ik iets voor je kan doen, binnen mijn grenzen.’ Precies waar het om gaat….Die grenzen zijn door haar niet bewaakt…en dan wordt ze hard. Waardoor ik me afgewezen voel. Het begrip voor haar eigen gevoelens (die in contact worden aangeraakt) en het communiceren daarover is er niet bij. Dan komt er een reactie dat ik negatief doe… (alsof ik de veroorzaker ben van haar emoties) Zo draaien we om de kern heen. En dat is al jaren zo.
        Ik zit voor mijn gevoel dus ook in een moeilijke situatie. En wellicht voelt mijn moeder het ook zo.
        Voor mij zou het werken als ik zou zien dat ze ook naar zichzelf/ haar aandeel kijkt en niet het steeds bij mij legt. Ik werk aan mezelf, therapie me al jaren suf en meer dan dat kan ik echt niet doen. De wil is er…om te leren dealen met de borderline kenmerken.
        Schuld is er niet in mijn ogen….wel onvermogen aan beide zijden.
        Als je het fijn vindt…ik zou het fijn vinden 🙂 zou ik graag met je willen delen. Jij als moeder ik als dochter.

    • Beste Eveline,

      Jou ex-man klinkt meer als een narcist dan borderliner…lees daar wat over en ja je zult een lang herstel nodig hebben, veel sterkte….

    • Zo vreselijk herkenbaar. Alsof ik het zelf heb geschreven.
      Ik ben op en leeg. Maar het blijft doorgaan. Beloftes, leugens, verwijten.
      Maar ik kan om financiele redenen ook nog niet weg.
      Maar zo fijn om hier de herkenning bijna een op een te lezen.

  3. Met interesse heb ik je site bekeken, je visie gelezen en ik ben het met je eens; de oorzaak van gedragsproblemen (borderline of hoe je het ook noemt) liggen in de jeugd. Het is heel erg dat er veel mensen zijn die hinder ondervinden van hun onveilige jeugd/ hechting.. in dat gedeelte kan ik me helemaal vinden…
    Angst, met name voor verlaten ligt er heel vaak aan ten grondslag….
    Maar er is een andere kant: de harde werkelijkheid in het NU!
    Ik werk met mensen die in relatie staan tot mensen met een persoonlijkheidsstoornis. Ik heb dus veel te maken met de gevolgen van de hinder die mensen hebben ondervonden in hun jeugd. Het is schrijnend hoe partners van de persoon met een PS hun eigen identiteit kwijt waren geraakt, omdat ze niet begrepen wat er aan de hand was en niet wisten dat men te maken had met iemand die emotioneel totaal uit balans is en dat zij onbewust als symbool van het verleden dienden en ongewild degene triggeren. Ik heb ook ervaren hoe de kinderen van degene met een PS, lijden en te kort kwamen doordat hun ouder soms niet in staat zijn aan hun levensbehoefte te voldoen. Om dan te zeggen “hij of zij kon er niets aan doen, want hij heeft een nare jeugd gehad”? En zo in stand houden waar weer andere kinderen de dupe van zijn? Je kunt het iemand niet aanrekenen dat hij in zijn jeugd dusdanig is gekwetst en beschadigd en hierdoor een PS heeft ontwikkeld, maar hierop kun je niet eindeloos door borduren. Men is op volwassen leeftijd wel degelijk verantwoordelijk voor zijn of haar gedrag! Dat je het gedrag en de persoon los van elkaar moet zien, dat is waar en tevens ook iets waar veel mensen moeite mee hebben, omdat ze zich zelf zo gekwetst voelen.
    Het is simpel: als je om welke reden dan ook wangedrag vertoont, de ander pijn doet en kwetst, dan is de oorzaak te betreuren, maar voor de gevolgen die naasten ondervinden, mag men niet de ogen sluiten! Dat zou voor de mensen die dit ervaren hebben een ontkenning zijn van hun pijn en beleving. Het maakt het voor hen niet minder erg! Mensen met een persoonlijkheidsstoornis verwachten van de ander dat zij de leegte kunnen opvullen en het beter maken door de diepliggende pijn weg te nemen. Als dit niet lukt, kan men de ander tot wanhoop brengen en om dit te voorkomen lopen de meeste zich klem in de deur om maar te voorkomen dat hij of zij in mineur raakt en zich uitleeft. Alles doet men, als hij of zij maar tevreden blijft…
    Een visieuze cirkel die nergens toe leidt.
    De ander kan men niet veranderen, maar wel zich zelf. Binnen mijn praktijk leer ik mensen, waarvan hun naaste belast is met een PS, voornamelijk zichzelf kennen, hun eigen zwakke punten en valkuilen ontdekken, grenzen stellen en bewaken, maar vooral, dat het niet aan hen ligt en hoe zij soms zelf het lontje aan hebben gestoken. Gedrag staat niet representatief voor de persoon die men is , maar gedrag is wat de ander oproept. Sommige mensen hebben een ingewikkelde gebruiksaanwijzing, maar als je je eigen niet eens kent, hoe wil je dan ooit die van een ander goed lezen. Als je als partner, ouder, broer, zus of vriend/ vriendin goed in je eigen kracht en schoenen staat, dan heeft dat een zeer positief effect op degene met een PS. Je mag de mens er achter nooit vergeten en blijf steeds het goede zien. Stigmatisering komt niet doordat er een diagnose gesteld wordt. Dat komt door onwetendheid van de mensen om hen heen en het negatieve gedrag van degene met de stoornis zelf.
    Ik zal nooit zeggen dat je degene die de stoornis heeft af moet wijzen, zeer zeker niet, maar wil je goed in je leven blijven staan en een goede relatie houden, dan zal je kennis moeten nemen van de gevolgen en deze herkennen, weten dat het niet op jou als persoon bedoeld is, geen discussies aan moeten gaan en weten dat je houdt van de persoon in zijn geheel, die zijn goede en kwade kanten heeft. Dit zal je ook moeten accepteren. Een persoon met een PS is belast met een onvermogen. Hij/zij weet niet goed hoe met vooral negatieve emoties om te gaan. Beklaag hen niet, daar hebben ze niets aan. Je mag negatief gedrag afkeuren, maar houdt van de mens…laat zien hoe het wel moet, laat de verantwoordelijkheid voor negatief gedrag bij hen zelf en dan kan het zomaar zijn, dat hij zijn onvermogen doorleeft!.

    • Hoi Janny,

      Dank je voor je uitgebreide reactie. Ik ben het volledig met je eens en heb de indruk dat wij op dezelfde manier aankijken tegen de aanpak van psychische klachten en gedragsproblemen. Ook volledig eens met je opmerking dat ‘slachtoffers’ niet kunnen blijven hangen op hun verleden. Dat is ook precies wat ik doe: het verleden aangaan en verwerken, zodat het ‘slachtoffer’ eigen inzichten krijgt en kracht haalt uit het beladen verleden. Natuurlijk is er voor de omgeving ook het een en ander te leren. Ik neem dat ook zoveel mogelijk mee in mijn coaching. De omgeving van een ‘slachtoffer’ wordt ook getriggerd en uitgedaagd om het een en ander aan te gaan. Hoe vervelend ook, maar ook voor hen zit zo’n ‘slachtoffer’ niet voor niets in hun omgeving. Slachtoffergedrag helpt bij niemand en daar ik mensen dan ook zo snel mogelijk uit. Misschien is mijn boek een aanrader of een hulpbron voor jouw cliënten en hun omgeving. Mocht je er eens over willen hebben, laat het dan maar horen.

      Ik wens je veel succes ook toe met je werk en wie weet tot ontmoetens.

      Hartegroet,

      Rob Derksen

  4. als borderliner lees ik met pijn de reacties op je artikel natuurlijk is er een andere kant aan het verhaal ,dat geeft me weinig hoop op ander soortige reacties ,wat mij ook heel erg in mijn leven verbaasd is dat de mensen om mij heen zelfs mijn eigen kinderen zich niet verdiepen in de theorie maar wel een oordeel over je uitstrooien ,nou moet ik zeggen er zijn weinig goed nieuws sites over borderliners ,zou er bijna nog depressiever van worden geloof me als is de andere kant nog zo zwaar de persoon met borderline heeft het nog zwaarder jij kunt nl kiezen iets toe te staan in je leven of niet bij mezelf bv. is dat niet eens een keus je hebt het bammmm sticker leef er maar mee . Ik zie mezelf meer als een hsp er die de nodige trauma’s heeft mee gemaakt en dus geen basis heeft …….en ook ik heb pijn als ik zie wat mijn gedrag soms veroorzaakt maar ervaar ook de pijn dat de ander niet de moeite neemt zich verder te verdiepen in wat borderline met iemand doet en je dan alle schuld (die ik als borderliner graag op me neem ) lijkt wel alsof ze dat wel weten op me neem .Ik voel in deze reacties dezelfde afweer als die ik in het dagelijks leven ervaar en dat maakt de tralies nog dikker en ook al begrijp ik de reacties het doet me pijn dat er niet meer compassie is niemand is er op uit om bewust iemand pijn te doen …..kan niet zeggen niemand ik kan alleen voor mezelf spreken ik ben er niet op uit iemand pijn te doen en toch gebeurt het …..alleen lijken mensen het me niet te kunnen vergeven …..ik mag dan een borderliner zijn maar mijn hart is wel zo groot dat ik hen kan vergeven .Kan alleen maar hopen dat ik op een dag kan zeggen ik ben bevrijd …..tralies die door begrip en mededogen zullen smelten …..maar ben bang dat dit maar een droom is . Ik wens ieder veel wijsheid en liefde in deze .

    namaste

    • Heel herkenbaar Shakti,
      Het is zwaar om de reactie te lezen…niet dat anderen geraakt worden en moeite ervaren in contact met een BL maar wel de houding.
      Geen echte verdieping in de problematiek kom ik zelfs bij mijn familie tegen.
      Ik voer een eenzame strijd in het leven.
      Hoop dat er ooit meer begrip zal komen voor alle lotgenoten die net zo’n zwaar leven hebben als wij.

      • Borderliners zijn leuke mensen, creatief en levend, zorgzaam, maar hebben ook een andere kant. Maar ook belangrijk is dat ze inzicht hebben en als ze inzicht hebben en kunnen vergeven en begrip geven en kritiek nemen is er goed mee te leven…..7 jaar was ik met een borderliner…ik denk nog steeds met een goed gevoel terug aan ons. Hij is gegaan….toen hij de diagnose kreeg, ging hij alles wat er stond doen…en is gegaan….Hij was nooit agressief tot hij de diagnose kreeg opgeplakt, ging ineens slaan, hij ging niet vreemd en na de diagnose wel…alsof hij toen dacht nu mag dit allemaal. Ik heb het er wel even moeilijk mee gehad dat hij ging maar zag hem als vriend nog en ik heb hem zo zien afglijden…jammer…..

  5. Hallo,

    Ik verbaas me over de positiviteit in dit bericht. Niet op een negatieve manier, trouwens. Grote veroordelingen zijn er vaak gericht naar mensen met borderline, en helaas ook in de hulpverleningswereld. Onbegrip, frustratie.. Was er maar een kant en klaar protocol wat je kon volgen om te ‘genezen’ van borderline.
    zelf ben ik niet (meer) gediagnosticeerd met borderline, altijd geweest, tot dit jaar, mijn diagnose is veranderd in (complexe) ptss. Hoe dan ook, van links en rechts hoor ik dat men nog vind dat ik me ‘gedraag als een borderliner’, ondanks de overeenkomsten tussen borderline en cptss. Ik herken mezelf er pijnlijk genoeg ook in, waar ik erg van baal. Soms zijn de dingen zo complex, dat ik bang ben dat de hulpverlening het ook niet meer weet en je (ik) eindigt op een long-stay afdeling (waarvan ik ook hoor dat het vol zit met mensen met ‘borderline-achtige’ problematiek).
    Het spijt me ontzettend dat de omgeving van mensen het zo zwaar te verduren krijgen, geloof me alsjeblieft als ik zeg dat de mensen met borderline zelf, net zo hard, of misschien nog harder balen hiervan.
    Is de hoop verloren? Na het lezen van jou blog post hoop ik van niet.

    Mvg

  6. Beste

    Na een relatie van 17 jaar met mijn vrouw, sinds haar 21 ste gediagnosticeerd als Borderliner.
    Na diverse therapieën, de laatste Lynehan van bijna een jaar, en zelf de naast betrokkene cursus te hebben gevolgd tot de conclusie moeten komen dat hoe diep je ook graaft in het verleden van de persoon er weinig verandert als de persoon zelf niet onderkent een probleem te hebben, het nog teveel op levert om borderline te hebben.
    Mijn excuses heer Derksen maar in een relatie is de persoon niet meer los te zien van de sticker van borderline, de omgeving heeft er mee te maken en lijdt eronder
    Mijn vrouw heeft de ernstige theatrale stoornis en een zeer sterke behoefte aan aandacht negatief/positief dat maakt niet, verslaafd aan sociale media en totaal geen idee van de consequenties van haar gedrag..
    Hoe kun je als echtgenoot dan de persoon los zien van al haar acties die schade berokkenen aan kinderen en echtgenoot.
    Anyway uiteindelijk heeft mijn vrouw besloten niet meer aan haarzelf te willen/kunnen werken en niet meer te kunnen leven in een begrensd bestaan van het gezinsleven (twee kinderen) en wil gaan scheiden en zal uiteindelijk hoe intelligent, sociaal ook haar ondergang tegemoet schuifelen.
    Het is soms jammer om te zien/horen hoe deskundige op dit gebied de ervaringen van naastbetrokkenen totaal naast zich neerleggen door te volharden in een bepaalde leer, ik klink misschien bitter maar naar 17 jaren vechten voor mijn vrouw en later voor mijn kinderen ben ik nu volkomen uitgevochten terwijl mijn vrouw zich omkeert en weer alleen verder gaat waarmee ze haar hele leven mee bezig is geweest destructief gedrag vertonen.
    Ik hou van het mens met al haar grillen en gekkigheid maar hoe kan haar nu nog helpen om niet in die ontzettende neerwaartse spiraal te geraken, ik wil dat niet voor haar en haar kindjes.
    Beetje moeilijk om dan die sticker niet te zien.

    • Ik begrijp je verhaal volkomen.

      Er wordt te makkelijk gezegd dat partner/slachtoffers zelf een keuze hebben gemaakt en over hun grenzen zijn laten gaan. ONZIN, je maakt keuzes aan de hand van beloften en liefde. Als je niet weet dat iemand borderline heeft ga je ervan uit dat zijn of haar intenties hetzelfde zijn zoals jij als gezond mens in het leven staat. De sluipmoordenaar neemt langzaam bezit van je leven en denkwijze (zoek op Gaslighting).

      27 jaar een relatie gehad en steeds weer de belofte dat alles ophoudt en verandert, na 22 jaar kreeg ze de diagnose Borderline acting-in. Zij is individueel en als partners zijn wij jaren lang bij verschillende therapeuten in behandeling geweest, NIEMAND geen van al die SPECIALISTEN heeft ooit het vermoeden geuit dat ze borderline kon hebben. Zo goed was ze in manipuleren en liegen en gaslighting (hersenspoelen). Na 22 jaar kwam ik achter zaken waar ik als normaal denkend mens onpasselijk en ziek van werd, waarvan zij vond dat het de normaalste zaak van de wereld was en je dan ook nog probeert wijs te maken dat je niet goed wijs bent als je er anders over denkt.

      Ga mij en anderen niet vertellen dat wij als liefhebbende en normale mensen zelf het hadden moeten inzien als specialisten die er jaren lang voor gestudeerd hebben het niet eens kunnen opmerken.

      Mijn advies, blijf uit de buurt van iemand met borderline, uiteindelijk verlies je het gevecht want zij voeren een oneerlijk gevecht en zullen alles doen om niet de schuld op zich te nemen. Daarnaast verlies je ook je leven en zoals in ons geval, ons bedrijf, nieuw gebouwde woning, alle bezittingen, kinderen allemaal onder behandeling, zelf burn-out en totaal geen begrip van haar familie en de buitenwereld want die zijn ook allemaal om de tuin geleid.

      27 jaar van mijn leven kwijt en mijn kinderen en ik zijn getekend voor het leven en zij, zij gaat verder alsof er niets aan de hand is.
      WALK AWAY AND DON’T LOOK BACK, ik weet dat het moeilijk is maar het is je enige redding.

      @rob leuk stuk beroepsmatig misschien maar je weet niet waar je het over hebt. Laat specialisten eens meer naar de mensen luisteren die naast borderliners staan. Want de oplossing is echt niet moeilijk, een schop onder de kont en verantwoordelijkheid nemen voor je daden.

      • Ook hier weer dit klinkt meer als narcisme…..ik zie hier veel verwarring tussen borderline en narcisme. Meneer Derksen kunt u daar wat dieper op ingaan wellicht?

  7. Hallo,

    Rob, ik ben zo ontzettend blij met dit stukje. Onlangs is bij mij (na 1,5 jaar behandeling!) PS gediagnosticeerd met borderline trekjes. Geen 100% borderline, maar desondanks is de diagnose bij mij heel hard binnen gekomen. Want lees je niet overal dat je met een boog om borderliners heen moet lopen? En wat is mijn toekomstperspectief? Veel verdriet, frustratie dat zich uitte in woede. Niet dat ik dit gedrag goedpraat, maar mijn behandelaar liet mij na mijn boze mail letterlijk vallen, want ik zou toch overgaan naar een andere instelling. Door haar reactie knapte er iets, want afwijzing en vooral onbegrip is bij mij vaak een oorzaak waardoor bij mij boosheid kan ontstaan. En ik ervoer haar reactie als afwijzing. Mijn boosheid is niet fijn. Niet voor de mensen om mij heen, maar ook niet voor mezelf. Ik probeer het echt onder controle te houden, maar het lukt vaak niet.

    Maar waar het mij eigenlijk om gaat is, dat bij mensen met borderline of trekjes ervan alleen maar wordt gekeken naar de “slechte” eigenschappen. Alsof wij (ik) geen positieve eigenschappen hebben. Juist hierdoor ben ik de laatste weken heel hard achteruit gegaan. En dan nog niet te spreken van het onbegrip van anderen. En als een psychiater al niet begrijpt wat een diagnose met iemand doet, ja wat dan? Ik kon mijn gevoelens en emoties met niemand delen.

    Gelukkig heb ik fijne collega’s die mij steunen (waar ze kunnen). Dit vraagt veel van hen, dat realiseer ik mij heel goed. Verder heb ik een hele fijne huisarts die mij onlangs uitlegde dat ik na al die jaren blij mag zijn met duidelijkheid. Ik heb mij al mijn hele leven vreemd, anders gevoeld. Volgens haar kan de problematiek nu gericht worden aangepakt. Ik hoop het, al zal het een lang en zwaar traject worden. Ik sta inmiddels op de wachtlijst en vind het aangaan van een nieuw traject doodeng. Weer een vertrouwensband opbouwen. Iets wat voor mij heel moeilijk is.

    Wanneer mag een borderliner of iemand met trekjes (zoals ik) eindelijk eens rust en echte liefde ervaren? Want bijna overal worden we afgewezen, dus ook door psychologen. De emotionele pijn en enorme eenzaamheid die wij moeten doormaken is echt heel zwaar. Iets meer begrip is al heel fijn.

    Ik vertoon impulsief gedraag, ook als ik vrolijk ben. Is dat altijd zo verkeerd? Maar ook daar word ik vaak op aangesproken. Doe ik dan wel iets goed, want ik weet het namelijk niet meer. Deze gedachte zet zich vervolgens weer om in boosaardig gedrag. En zo zit een “borderliner” (vreselijk woord trouwens) in een vicieuze cirkel.

    Daarom Rob zijn dit soort sites heel prettig. Eindelijk eens iets positiefs, een hart onder de riem!

    Dank je!

  8. Mooie uitleg.

    Maar ik helder even mijn persoonlijke ervaring met mijn nu ex met borderline.
    narcistisch borderliner

    Tot op de dag van vandaag hou ik nog van haar, maar het blijft een van de meest destructieve verhalen uit mijn leven.

    3 jaar was ik samen met haar.
    Heel veel liefde hebben wij samen gehad.
    Maar nu het zieke…
    ik wist niks van haar verleden en haar moeder die 2 maal gescheiden is, plus haar broertje en zusje en haar familie.
    Verzwegen de waarheid, dat ik samen was met een narcistisch borderliner.
    De gebeurtenissen in die 3 jaar zijn ongelovelijk. Het is nu een jaar geleden dat ik op hele sadischtische destructieve wijze bij haar weg ging.
    Op een vrijgezellen avond van haar zus, werd ik zo diep vernederd,beschaamd en vernietigt, haar nieuwe drugs vriend waar ze al 3 maanden in het geheim mee had, stond op het vrijgezellen feest. mijn vriendin werd zo agressief en haar woorden en gedrag maken mij nog steeds bang als ik er aan denk.
    Want de waarheid kwam aan her ligt, ze shifte tot een monster om het feit dat ze wist dat ik mega bang zou worden en bang was dat haar eigen imago van leugens aan het licht zou komen, ze vernederde mij in het bijzijn van 70 mensen in ons huis zo diep.
    Ik begreep er niks van, vervolgens in a split second werd ze heel nomaal en liefdevol zoals ze kon zijn naar mij.
    Om na 25 min totaal te veranderen in een monster.
    ze kreeg een zwarte agressie over zich, en zonder ik het wist was haar drugs partner ook in ons midden, ze vernederde mij met zulke diepe vernederende leugens.
    Want borderliners in mijn menig zijn mega manipulators en pathologisch leugenaars. Ze schreeuwde dat ik haar verkracht en geslagen had in de 3 jarige relatie.
    Totale leugens om mij zo te vernederen en klein te maken, en dat lukte ook.
    Macht ze spelen daar mee.
    en na 60 minuten alles zo totaal tot chaos te maken, liep ze weg met een groep mensen. Met haar geheime nieuwe vriend.
    Haar zusje zat totaal in dit spel om mij te vernietigen.
    Maar speelde alles zo emphaties mee. Dus stelden ze me gerust.
    Ik ging uit en in de discotheek liep in naar binnen , waar ik moest zien hoe ze deze nieuwe vriend aan het aftrekken was op de dansvloer.
    Daar barstte het ware monster in haar totaal los op mij, ze sloeg mij eerst knock out
    Vernederde mij zo diep zoveel agressie, laat ik ook vertellen dat ze onder extreem veel alcohol in combinatie met speed. Drugs zat.
    Voor mijn ogen terwijl ik huilde, vertelde ze lachend tellende op haar vingers hoeveel mannen ze had geneukt achter mijn rug om, in haar zieke dubbel leven.
    Deze drugsvriend van haar stond op 4 meter van mij lachend sadistisch lachen met een geheven glas drank.
    Mensen had zei zo gemanipuleerd, neem van mij aan een borderline vrouw kan vernietigen tot op het bot en weet HEEL ERG GOED DE MACHT EN KRACHT VAN HOE TE VERNIETIGEN.
    Mensen die ik kende vielen mij aan en beschermde haar.
    Nadat ze alles had gedaan, kreeg ze een helder moment, en vluchtte ze met haar monster van een hufter en haar zus en partner waren ook verdwenen achter haar aan.

    Een vriendin kon de leugens niet meer aan en zei ga zitten ik moet je dit vertellen.

    In 1 uur tijd vertelde zei mij, de grootste zieke verhalen.
    Mijn nu ex had een totaal dubbel leven achter mijn rug om.
    Heeft mij bedrogen in 3 jaar tijd met 19 mannen, zelfs in ons eigen bed. In mijn huis.
    Had controle over mijn facebook, email en gegevens. Zonder mijn weten om er voor te zorgen dat dit geheime dubbel leven geheim bleef.
    Heel veel drugs alcohol extreme feesten sexsverslaving met hele extreme hufters.
    Ze had leugens verspreid over mij zo vernederend, op haar werk school onder haar vrienden en familie.
    Haar eigen zusje wist alles en hield dit super geheim. Omdat ze gechanteerd werd door mijn vriendin.

    Ik ben achter dingen gekomen die het daglicht niet kunnen dragen, ben fysiek en mentaal misbruikt tot op het bot,
    Ze had meerdere borderline vriendinnen waarmee ze extreme dingen deed.

    Ik ben achter zo veel shit gekomen, het heeft mijn hele leven op zijn kop gezet.
    Ik ben in therapie geweest voor al dit. Ben 24kg gewicht verloren door pure pijn.

    Haar hele familie coverde haar na de tijd, haar eigen moeder bleek een Narcist te zijn. Haar zusje een borderliner.
    Ik ben misbruikt en gebruikt. De beste acteurs en leugenaars.
    Ze heeft mij die avond gepland vernietigt.
    Geen spijt nooit meer heb ik iets gehoord van haar.

    Haar familie heeft mij heel veel verteld nadien, over haar verleden,

    Jullie kunnen oordelen over borderline en narcisme, mijn therapeute zei mij ze had nog nooit zo gedetailt gestoord verhaal gehoord over een narcistische borderline familie.
    Tot nu heb ik nog steeds niet mijn vertrouwen terug, waarschijnlijk zal dit nog jaren duren.

    ONTHOUD GOED DAT BORDERLINERS HEEL GOED WETEN WAT ZE DOEN
    hebben vaak mega veel geheimen en alles is belust op macht en controle.
    ZE SLOPEN LIEFDEVOLLE MENSEN. Mensen die heel veel van ze houden.
    Ze gebruiken jouw liefde als brandstof voor hunzelf.

    DE SLACHTOFFERS VAN BORDERLINERS DAAR MOET VEEL MEER AANDACHT AAN BESTEED WORDEN.

    Ik heb echte ervaring, gedetailt.
    Ik weet heel goed wat traumatische ervaringen zijn, maar niemand heeft het recht bewust liefvolle mensen te slopen voor hun eigen ego.

    Ik weet alles van borderline en narcisme, heb er veel over gelezen en gesproken.
    Echt de agressie en de leugens en vernedering, zonder spijt zijn gestoord.

    ERVAAR DIT EERST VOOR EEN WOORD UIT TE SPREKEN OVER DE GEVOLGEN VAN EEN RELATIE.

    Het mooiste is, ze liep zo verder. Iedereen is bang voor haar. Haar moeder coverde alle zieke dingen haar zusje , en tot heden is zei nog samen met deze hufter.
    Omdat het schandaal zo extreem groot is.

    Echt het zijn mensen\. Ik herinner mijn ex als de dag van gisteren als liefdevol.
    Maar er zitten meerdere persoonlijkheden in hen, en een zeer liefdevol mens, en een waar destructief monster.

    Ik huil nog wel eens. Omdat ik altijd van haar zal houden. Maar ze vernietigen alles.
    En met opgeheven hoofd lopen ze verder zonder enige vorm van spijt. Harteloos en dodelijk koud.

    DE omgeving is de oorzaak van dit. Vaak veroorzaken de ouders dit. Daardoor heb je totaal niet door wat er gebeurd, totdat je de ware aard ziet.

    Ik ben 34 jaar.Getekend voor mijn leven door een Borderliner.

    Lees dit maar. Begrip, is er gedeeltelijk maar het zijn destructieve monsters.
    De liefde van mijn leven.

    WIth love Zenno

    Want een borderliner en narcist stoppen nooit.

    • Hoi Zenno,

      Dat narcisme van haar herken ik in mijn ex…ik ben ook kapot, zo kapot dat ik niemand meer durf te vertrouwen en zelf eraan onderdoor ben gegaan tot op het bot. En ook ik hou nog van die persoon, zie alleen de charmante kant en mis hem tegen beter weten in. Hij heeft totaal geen gevoel. Hij was toen ik zijn vele vreemdgaan betrapte en zijn bij elkaar gelogen leven, weg, en twee dagen later al een ander. Mij wil hij niets uitleggen en niet meer kennen…als ik dood zou gaan boeit het hem niet (zei hij tegen een bekende). Maar hij was narcist, geen borderliner.
      Ik heb jaren terug een relatie gehad met een borderliner en dat liep toch wel anders. Maar ik begrijp dat jou vriendin een dubbele diagnose had.

      Ik voel met je mee omdat ik weet hoe hard en koud en kil een narcist kan gaan en dat die er zelf geen hinder/pijn van ondervindt en er zelfs beter uit lijkt te komen. Maar die mensen zijn leeg en kennen geen gevoel. Sterkte…ga helen dat moet ik ook….dat zal een lange weg worden. Luister naar Jar of hearts van Catharine Perri….deed mijn ogen open…nogmaals sterkte met het helen en verwerken.

      En ja hulpverleners zouden meer moeten weten van de emotionele schade en trauma’s die ze aanrichten in hun omgeving…..

  9. Beste mensen, het allermoeilijkste te dragen in mijn leven, is dat ik zoveel pijn en verdriet veroorzaak bij mensen die mij dierbaar zijn. Dat ik met mijn manier van zijn anderen zo belast. Dat ik mijn kinderen geen veilige stabiele thuis heb kunnen geven. Dat ik ongelooflijk mijn best heb gedaan om het goede te doen, en ontzettend veel heb geinvesteerd om stabieler te worden. Allerlei therapieen en trainingen. Het heeft niet mogen baten. Ik bleef onvermogend. Wel steeds meer bewustzijn/inzicht in hoe ik ben, maar ook in wat ik aanricht. En het tij niet kunnen keren, wat ik ook probeer. Ik lijd aan het leed dat ik anderen bezorg, en aan de innerlijke pijn en angsten die ik elke dag zelf moet dragen. Ik lijd verschrikkelijk, maar het meest van al aan alle pijn die ik aan anderen doe. Dat ik de keten niet kan verbreken, dat ik anderen onbedoeld iets aandoe. Het ergste is andermans door mij veroorzaakte pijn te zien, en het niet te kunnen veranderen. Mijn kinderen, mijn (diverse) partners, mijn vrienden, … ik hou zoveel van hen en zou liefst van al een mens zijn die hen “goed” deed, waarbij het fijn toeven is. Een liefdevol, aardig, stabiel en “wederkerig ” mens te zijn, is het liefste dat ik wil. Maar het lukt mij niet. Veel te vaak zit ik in de greep van de angsten, de ontreddering, het niet-kunnen-dragen van de emoties, waardoor ik egoistisch met mezelf bezig ben (moet zijn), en belast ik anderen met mijn gedrag en hulpvraag, laat staan dat ik op die momenten (en die zijn er veel teveel) gericht ben op hun emotionele behoeften. Vaak wil ik dood zodat ik dan in elk geval geen schade meer kan aanrichten aan anderen, geen pijn meer kan berokkenen. Ik ben in elk geval een van de vele BD-liners die wel degelijk aan zelfreflectie doen en proberen grip te krijgen op hun gedrag, om zich zelf beter te voelen maar ook uit zorg voor de negatieve effecten op anderen. En helaas, vaak lukt het te weinig. En dat is een groot lijden, voor iedereen.
    Groetjes, Elkeboscg

    • Hoi Elke. Wat een oprechte en open houding. In het begin schrijf je dat je onvermogend bent. Mag ik je zeggen dat dat waarschijnlijk echt niet zo is? Iedereen heeft in mijn ogen alle vermogens in zich om in balans te komen met zichzelf. Heb je al eens op een spirituele manier aan jezelf gewerkt? Is er al eens gekeken naar wie jij in jouw wezen bent, waar jouw vermogens liggen en wat jouw passie is? Geen idee waar je woont, maar bij deze het aanbod om daar eens met je van gedachten over te wisselen. Ik hoop dat je de kracht vindt!! Rob

  10. Of ik nu psychotisch ben of borderline heb, geen idee. Er werd me beiden aangemeten. Ik weet alleen dat ik.niet tegen stress kan en ook niet tegen de stress van het gaan graven in het verleden. Dat heeft me suicidaal en psychotisch gemaakt. Na een lange gefaalde relatie met een vriend die niet met me wou trouwen, maar me liever wou gebruiken en die me totaal tot waanzin dreef, ben ik getrouwd met een man die ” me nodig had”, zo leek me. Ik ben er ondertussen ook al achter gekomen dat hij ook borderline heeft, maar dat wil hij niet weten. Ik leef op een uitkering, omdat ik totaal niet met de stress van mensen om me heen kan omgaan. Soms hoor ik ze dingen zeggen en reageer ik daarop. Maar blijkbaar hoor ik dan enkel dingen… En hebben ze dat niet gezegd… En nog van die toestanden, die krijg ik gewoon omdat ik zodanig nerveus word, dat ik tilt sla. Dat is dus mijn toestand. Mijn man is gestopt met werken. Het is door hem dat ik beter ben, zegt hij. Daarom blijft hij thuis. Maar ik heb nu thuis ook geen rust. Hij vernedert mij, maakt mij belachelijk de ene keer en de andere keer is hij vol lof over mij. Hij zit vaak op tennismatchen te gokken en wil zelfs 1000 euro op 1 tennismatch inzetten, wat ik hem niet toesta. Hij denkt alleen maar aan wat hij kan winnen en niet aan wat hij kan verliezen. Maar achteraf krijg ik de schuld dat hij alweer een kans gemist heeft e. D. Het houdt niet op. “Ik ben heel onredelijk”, volgens hem. Ik reageer meestal niet op zijn vernederingen en probeer hem zoveel mogelijk zijn zin te geven. Ik wil vooral geen ruzie. Maar soms ben ik het meer dan beu en dan zeg ik hem eens goed de waarheid, waarna hij dreigt me te verlaten, zich gaan te bezatten….
    Seks heb ik al maanden niet meer met hem gehad. Hij geeft me ook niet het gevoel dat ik aantrekkelijk voor hem ben. Hij vraagt er ook niet achter, wil ook liever niet bij me slapen en slaapt op de bank, voor zijn zere rug.
    Ik heb vaak het gevoel dat hij me afstoot en als ik er dan een tijdje niet ben, dan mist hij me weer.
    Hij is een goede man, heeft een goed hart,is heel (brutaal) eerlijk en ik probeer me altijd de vraag te stellen “wat heeft hij nu eigenlijk nodig?” , als hij weer eens kwetsend doet. Want er schuilt altijd een bepaalde angst in zijn uitlatingen.
    Het is soms heel moeilijk. Ik moet soms voor hem de grens trekken en dan haat hij mij.
    Als er soms bij mij “te veel in mij hoofd zit” en ik ook bij hem gaat het niet goed, dan zijn kalmeermiddelen voor mij de enige uitweg, en dat haat hij dan weer omdat ik een zombie word.

    • Hoi. Dank voor je uitgebreide reactie op mijn site. Zoals je hebt gemerkt heb ik hem nog niet geplaatst, omdat ik eigenlijk geen idee heb hoe ik op wat je schrijft moet reageren. Ik kan niet goed ontdekken wat je nodig hebt en waarom je dit bericht hebt gepost. Mocht je eens dieper willen kijken naar jouw problematiek, stuur eens een mail, of neem contact op. Ik wens jou alle goeds toe. Rob

  11. Om verder te gaan… Wat ons samen houdt is onze afkeer van de “gemaakte” buitenwereld. Daar passen wij niet in. We zijn niet belangrijk genoeg. Maar we zijn wel belangrijk voor onze 6 katten, die wij opvangen en door anderen gedumpt zijn. Die beestjes hebben wat meegemaakt en hebben nu verlatingsangst. We geven en krijgen heel wat liefde van hen. We zijn er altijd voor hen. Ik kan me heel erg kwaad voelen als mensen zo hooghartig doen en denken dat ze meer waard zijn dan een dier. Mensdom, dierenrijk. De natuur is heel belangrijk voor het welzijn van de mens, al zijn de meeste mensen er zo ver an verwijderd.

  12. Ik heb een dochter met borderline.
    Zij is wel gehecht en heeft geen traumatische gebeurtenissen meegemaakt in haar leven.
    Zoals ik het ervaar heeft zij vanaf klein kind borderline trekken gehad. Het doet mij pijn dat borderline per definitie gelinkt wordt aan het niet gehecht zijn en aan traumatische gebeurtenissen.

    • Hoi Elis, ik respecteer wat je schrijft, maar kan mij niet voorstellen dat jouw dochter zomaar borderline heeft ontwikkeld. Daar ‘moet’ een oorzaak achter liggen. Ik hoop dat die gevonden gaat worden.

  13. Borderline heeft een negatieve uitwerking op de omgeving. Iemand met borderline leunt teveel op zijn naaste familie of partner en dat kan nooit goed zijn.

    Als omstander heb je ook recht op je eigen leven en je hoeft jezelf NOOIT weg te cijferen omwille van de ander. Het is niet leuk dat hij of zij borderline heeft, maar het kan niet zo zijn dat jij als omstander daar voor moet opdraaien.

    Voor omstanders van borderliners is het absoluut niet makkelijk of prettig om telkens weer te horen wat je allemaal fout doet, telkens vastgeklampt en weer weg geduwd te worden, telkens weer met de wisselende buien te maken te hebben, telkens je volle aandacht aan de ander te schenken waardoor je geen eigen leven meer hebt.

    Als omstander word je opgeslokt en verdwijnt langzaam jouw eigen ik. Ik zeg zeker niet dat het leven voor iemand met borderline gemakkelijk is, maar het is voor de familie en partners óók heel moeilijk.

    Ik heb het in mijn directe omgeving meegemaakt, als kind van een borderliner en later kwam ik een partner met soortgelijke problematiek tegen. Het was een hel en kostte me enkele jaren om weer uit de diepe put naar boven te komen.

    Ik ben hierover een website begonnen en bezig met het schrijven van een boek speciaal voor familie en (ex-)partners van zowel borderliners als narcisten, gericht op zelfbescherming en het herstel van jezelf (dus niet op het ondersteunen van de ander, want juist omdat deze situaties jou opslokken is het heel belangrijk om meer aan jezelf ipv de ander te denken).

    • Ik ben het helemaal met je eens dat het gedrag soms erg moeilijk is om mee om te gaan. Natuurlijk zou niemand zich moeten wegcijferen. Ik vind wel dat je een te afwijzende houding hebt naar de personen zelf. Ook ik heb uit eigen ervaring meegemaakt wat het is om naast iemand met borderline te leven. Hoe meer die personen als personen worden gezien en niet als een probleem, hoe meer de klacht kan verdwijnen. Mijn boek “Bekijk ze eens als mensen” is een aanrader voor iedereen die anders wil leren kijken naar psychische klachten en gedragsproblemen.

      • ik heb zelf borderline , en voel me eigenlijk heel me leven heel vaak ongelukkig! wat mij op opvalt is dat mensen weinig begrip hebben voor borderliners of geen idee hebben wat het inhoudt !zit al bijna heel me leven in therapie en probeer zo goed als het kan nog iets van het leven te maken .maar weinig mensen weten hoe zwaar en eenzaam het is ! ik vecht al jaren op werkgebied , met drankmisbruik, op relatiegebied en vele andere dingen …daarbij vind ik het echt niet fijn om op andere mensen te leunen , maar ik ben zo vaak gekwetst door mensen dat ik steeds onzekerder wordt , waardoor ik het idee heb dat ik echt niks kan ,ik weet van mezelf dat ik onuitstaanbaar kan zijn , maar weet je hoe het zwaar het is om in een maatschappij te leven waarbij iedereen verwacht dat je “normaal ” bent terwijl je eigenlijk gewoon wil horen dat je er toe doet en niet altijd te hoeven toneel spelen ! ik bem me zeker bewust van al me fouten , misschien wel teveel .Toch weet ik diep in me hart dat ik een goed persoon ben ,ik blijf vechten !!!

        • Hoi Peggy,
          dank je voor je eerlijke en open reactie. Misschien zou mijn boek je een eind kunnen helpen in het overwinnen van je klacht. Ik weet uit ervaring dat veel mensen met een klacht als borderline niet ‘normaal’ zijn, niet doorsnee. Daar zit juist hun kracht: in het anders zijn, niet volgens de norm. Volgens mij zou het goed zijn als je jouw unieke kwaliteiten weet aan te nemen, je emoties weet te verwerken en gaan leren staan voor wie jij in jouw wezen bent. Dan zal je ook begrip gaan krijgen voor jou als persoon. Wacht niet tot anderen jou zien, maar laat jezelf zien in jouw volle bloei en potentie. Als ik iets kan doen voor je, geef maar een sein. Liefs, Rob

  14. Ik probeer alleen uit te leggen wat het destructieve effect van borderline op de omgeving is. Familie en partners doen er vaak juist alles aan om de borderliner gelukkig te maken en te steunen, maar het is nooit voldoende. Er worden onmogelijke dingen van je verwacht en je komt niet toe aan je eigen leven. Puur uit zelfbescherming, om niet emotioneel kapotgemaakt te worden, is het dan verstandiger om voor jezelf te kiezen. Je kunt niet voortdurend andermans problemen oplossen en zijn behoeften vervullen, dan leid je vooral zijn leven in plaats van je eigen leven. Iemand steunen is goed, maar er zijn wel grenzen.

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.