Rob Derksen

Bewustwording & Zelfontwikkeling

Mam, door die tuttel kan ik mij niet uiten

| 3 reacties

Bijna alle baby’s en veel peuters groeien op met een tuttel in hun mond. Zodra een baby of een kind te veel geluid maakt, lijkt het een gewoonte geworden een speen in de mond te duwen. Of nog erger, het kind loopt standaard met een speen. Ook als het troost zoekt, krijgt het daar vaak een speen voor. Zou dat geen invloed hebben op het uiten van emoties, gevoelens en gedachten op latere leeftijd?

Gevoelens, emoties en gedachten slaan naar binnen

Ik ben blij dat ik niet ben opgegroeid met een tuttel in mijn mond. Het lijkt mij vreselijk om stil gehouden te worden zodra ik mijn stem zou willen laten horen, maar het voor de wereld om mij heen niet uit zou komen. Ouders beseffen toch wel dat het voor de sociale ontwikkeling van het kind nodig is dat emoties, gevoelens en gedachten geuit worden? Het heet niet voor niets: uiten. Door het dempen van het geluid met een speen, zal het kind veel naar binnen zuigen i.p.v. naar buiten komen. Emoties blijven in het lijf en slaan zich daar op. Vroeg of laat zal dat te merken zijn, want een mens wil van nature alles eruit gooien wat belemmerend werkt.

Door de speen maakt het kind ook veel minder contact met de wereld om hem heen. Mij choqueert het als ik een kind in een kinderwagen zie zitten dat alleen maar zuigt op zijn tuttel. Het is dan net of het niet meedoet, of het in zijn eigen wereld zit. Van de week zag ik een moeder met een kind voorop op de fiets. Moeder praatte tegen het jongetje, maar hij zei niets terug, want de speen die in zijn mond zat hielden zijn woorden tegen. Waarom die speen? Geen idee, gewoonte waarschijnlijk. Ik zie liever een kind voorop de fiets dat geluid maakt, de wereld begroet, uit wat in hem omgaat, lacht en zingt van plezier en zijn verbazing uit om wat het ontdekt. Of als het zich verdrietig voelt dat ook laat horen met geluid.

Als een kind ongestoord kan uiten wat in hem opkomt, zal het meer ontdekken, meer delen en zal het meer voeding krijgen, omdat het uiten van een gedachte bijvoorbeeld uitnodigt tot communiceren. Niet uiten creëert ook geen reactie van de ander, waardoor er minder uitwisseling en ontdekking zal ontstaan. Wat laten wij een kind zien als wij niet meer luisteren naar wat het voelt en denkt? Het luisteren is een sociale vaardigheid die nodig is om te leren, maar door een speen horen wij geen geluid meer en luisteren wij dus ook minder. Sociale groei wordt daardoor belemmert.

Kan de speen een vorm van autisme ontwikkelen?

Als een kind huilt, dan speelt er iets en wil het iets duidelijk maken. Dan heeft het behoefte aan contact, aan communicatie en aan verbinding. Maar wat gebeurt er door de speen? Het wordt stil gehouden en de verbinding wordt verbroken met de buitenwereld. Het kind blijft alleen met zijn emoties. Het kan zelfs interpreteren dat moeder geen tijd heeft, dat ze de emoties niet wil horen, dat het kind ‘vervelend en storend’ is of dat wat het kind wil zeggen niet interessant genoeg is. De speen onderbreekt de communicatie die er zou zijn geweest als het kind wel geluid zou maken. Ik kan mij voorstellen dat het kind door het naar binnen zuigen in zijn eigen wereld schiet. Als ik vroeger niet werd gehoord, trok ik mij terug en leefde in mijn eigen wereld. Dat op een wolk zitten, zoals ik dat noem, wordt ook gezien bij kinderen met een autistisch gedrag. Het zou mij niets verbazen dat de speen bijdraagt aan het groter wordend aantal jongeren dat een vorm van autisme ontwikkeld.

In mijn praktijk zie ik regelmatig kinderen en jongeren die veel opgehoopte emoties in zich hebben die er soms explosief uitkomen. Alsof met terugwerkende kracht er nog uitkomt wat vroeger binnenin is gebleven. Zou het kunnen dat er een link te leggen is met de speen die zij vroeger in hun mond hebben gehad?

Kortom een kind dat van zich laat horen komt letterlijk naar buiten toe. Een kind dat stil gehouden wordt, slaat naar binnen toe. Geef onze kids meer ruimte zich te uiten. Zij hebben voldoende te melden en volgens mij zou het beter zijn te weten wat er in een kind omgaat i.p.v. hen op hun wolk te laten zitten in hun eigen wereld.

Rob Derksen
www.robderksen.nl

3 reacties

  1. Ha Rob,

    Mijn kleintje heeft maar beperkt de speen gehad. Heel bewust koos ik ervoor overdag geen speen aan te bieden. Ik vind het ook geen gezicht om oudere kindjes met een speen te zien. Bij mijn kleine ventje had de speen voor het slapen een kalmerende werking, ergens herinnert het toch aan de veilige borst van de moeder, waar het zo heerlijk op slapen was, denk ik. En kort voor zijn derde verjaardag gooide ‘ie ‘m uit en heeft ‘m nooit meer willen hebben. Hoezo, speen-fee… hadden wij gelukkig niet nodig :-). De link tussen autisme en spenen vind ik wat ver gezocht, maar zeker het onderzoeken waard. Blijf vragen stellen, blijf aan de kaak stellen!

    Lieve groet,
    Marian

  2. Op zich ben ik het met je eens dat het onnodig is om kinderen de hele dag met een speen te laten lopen, maar om nu te zeggen dat ze er autistisch van worden vindt ik een grove belediging aan alle papa’s en mama’s van autistische kinderen!
    Bovendien gebruiken kinderen met een zuigebehoefte die geen speen aangeboden krijgen vaak hun duim en lopen daar dan te pas en te onpas mee in hun mond. Zelfs nog op de basisschool, terwijl de meeste kinderen de speen dan allang hebben afgeleerd. Of zijn die ook allemaal potentieel autistisch?
    Kortom beetje kort door de bocht dit….

    • Dank je voor je reactie. Ik zeg niet DAT ze er autistisch van worden, maar wel dat er een kans is dat zij hun gevoelens en emoties naar binnen slaan, waardoor er een vorm van autisme zou kúnnen ontstaan. Waarom een belediging aan ouders? Heb ik ergens gezegd dat ouders verantwoordelijk zijn voor het autisme van hun kind? En ja natuurlijk, het kind reageert op wat ouders hen geven of niet geven.

      Ik heb liever dat een kind aan haar of zijn duim zuigt, want dan stimuleert zij/hij ook het longpunt dat in de duim zit. Laat longen nu het orgaan zijn waar emoties van verdriet worden opgeslagen. Het zuigen op een duim, zorgt er dus voor dat de longenergie gestimuleerd wordt. Mooi dus als een kind zich verdrietig voelt, dat zij/hij van nature het punt masseert dat verdriet losmaakt en transformeert.

      Misschien juist totaal niet kort door de bocht, maar weldoordacht en mogelijk zelfs waar.

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.